سرویس گزارش، کمیل رمضانی، در دفتر هفته نامه، نشسته بودم و با خودم فکر میکردم مشکل شهر کرج مردم را بیشتر آزار میدهد و از چشم مسئولین نیز هم دور مانده است. تا اینکه صدای زنگ تلفن من را به خودم آورد، تلفن را برداشتم،
الو الو الو..
سلالم
صدا قطع و وصل می شد ظاهرا با موبایل تماس میگرفت ( شماره را از روی صفحه نمایشگر تلفن ندیده بودم)
ـ هفتهنامه نوین بفرمایید...
آقا من هفته نامهی شما را از روزنامه فروشی تهیه کردم.
ـ بعد از تعریف از هفته نامه و خسته نباشید به پرسنل هفته نامه و تشکر از اینکه از آب گرفتگی معابر کرجی در هنگام بارنگی عکس تهیه کرده بودیم و به چاپ رساندیم آدرس دفتر هفته نامه را خواست و من هم گفتم که صفحه آخر کنار لوگو چاپ شده است، خداحافظی کرد و کمتر از یک ساعت بعد به دفتر هفته نامه آمد.
بعد از سلام و احوال پرسی شروع به درد و دل کرد:
آقا من یک کارمند هستم و محل کارم هم تهران و محل زندگی ام کرج است، صبحها به خاطر اینکه سر وقت به محل کارم برسم مجبورم تاکسی سوار شوم تا به مترو بروم و از آنجا هم به تهران. هر صبح هم اعصابمان به خاطر نبودن تاکسی و یا دیر آمدن اتوبوس به هم میریزد، مترو هم که آنقدر شلوغ می شود و مردمی که از ایستگاه کرج سوار مترو میشوند کمتر پیش می آید که جایی برای نشستن پیدا کنند و اکثرا این مسیر را تا تهران سر پایی طی میکنند، حالا دیگر از تاخیر مترو و خراب بودن واگنها و تکانهای آنچنانی و شنیدن صداها و ترانههای گوناگون که از گوشیهای تلفن همراه پخش میشود نمیگویم.
ـ بله شما درست می فرمایید
آقا از آنجایی که ما خوش شانس نیستیم هر روز باید این مسیر را تا تهران ایستاده طی کنیم
ـ خوب
از تهران هم که کارمان تمام می شود و می خواهیم به محل زندگی مان یعنی کرج برگردیم، به همین شکل، باید این مسیر را سر پا بایستیم تا به کرج برسیم. خودتان را بگذارید جای ما ببینید دیگر رمقی برای رسیدگی به اوضاع خانواده و بچه ها می ماند؟
ـ خیر
به کرج که می رسیم دیگر ساعت 6 و 7 غروب شده است و هوا تاریک شده است، ایستگاههای تاکسی پر از مردمی است که در سرما ایستاده و انتظار رسیدن تاکسی را می کشند و همه این افراد به نوعی خسته هستند و هر کسی می خواهد زودتر به خانه اش برسد.
ـ خوب اینها که می فرمایید کاملا درست است و مشکلی نیست که تا به حال نبوده باشد
آقا ما در صف تاکسی میایستیم و گله ای هم نداریم خوب حق تقدم با کسی است که زودتر به ایستگاه رسیده باشد.(البته اگر تاکسی باشد) ما از این گله مندیم که همان ابتدا که از سالن مترو خارج می شویم صدای دربست دربست گوشها یمان را نوازش می دهد و جیبهایمان را می آزارد. به ایستگاه تاکسی که می رسیم تاکسی هست اما از راننده تاکسی خبری نیست خودتان می توانید حدس بزنید که کجا هستند، به دنبال گرفتن دربست!
در ایستگاه مترو یک ایستگاه بازرسی از سوی تاکسیرانی فعال شده است اما کمتر زمانی پیش می آید که کسی در آن حاضر باشد تا آن موقع که پیک رفت و آمد است به شکایتهای مردم گوش کند.
زمانی هم که تاکسی باشد باز هم مردم مشکل دارند، به طور مثال اگر بخواهیم برویم چهار راه کارخانه قند باید ماشینهایی که مسیرشان آزادگان است را سوار شویم کسی ما را نمیبرد! یعنی به ندرت پیش می آید که راننده ای بخواهد در پیک ترافیک از آن مسیر عبور کند. اکثر رانندگان داد میزنند آزادگان مستقیم...! (از عظیمیه)
چرا کسی جلوی اینها را نمی گیرد؟
*** یا بعضی تاکسیها هم که همان مسیر همیشگی را می روند (مترو، میدان امام حسین، چهاراه مصباح، چهار راه کارخانه قند، هفت تیر، چهار راه طالقانی، آزادگان) مسیر را دو تیکه می روند یعنی تا چهارراه کارخانه قند می روند و کرایه تا آزادگان را از مردم دریافت می کنند و از آنجا هم مسافر تا آزادگان سوار میکنند و باز هم کرایه کامل را دریافت می کنند، یعنی در یک مسیر دو برابر دریافت می کنند! چه کسی باید پاسخگو باشد؟ ***
ـ من که کاملا ساکت بودم و فقط گوش می کردم گاه گداری هم برای تایید حرفهایش سرم را تکان میدادم و او ادامه می داد
تاکسی ها هم که همه خرابند، در تابستان باد گرم و در زمستان باد سرد صورت مسافران را نوازش می دهد!
چرا سیستم حمل و نقل شهر ما باید پر از ایراد باشد؟
اگر مسئولش نمی تواند، خب بگوید نمی توانم تا شخص دیگری را به جای او بیاورند.
ـ از کرایه ها هم گفت...
نرخ کرایه ها را 125 تومان اعلام کردند(برای کوتاه ترین مسیر) اما بعضی از این رانندگان تاکسی به بهانه نداشتن پول خرد 150تومان از مردم دریافت میکنند و حتی نمی گویند آقا یا خانم ببخشید پول خرد ندارم. شما حساب کنید که در طول روز از چند نفر این کرایه اضافه را دریافت می کنند؟ از مسافران انتظار دارند که از حق خودشان بگذرند ولی خودشان از حق خود نمی گذرند، این یعنی انصاف؟ و اگر کسی هم اعتراض کند با عصبانیت میگویند پول خرد بده یا پول خرد نداریم!
ـ خوب چرا اتوبوس سوار نمی شوید؟
ای بابا ظاهراً از هیچ چیز خبر ندارید.
ـ چطور؟
اتوبوسها موظف هستند سر زمانی که به آنها اعلام شده حرکت کنند ولی خوب کمتر راننده ای این اصل را رعایت میکند، اگه عجله داشته باشید که زودتر به خانه برسید اصلا ً اتوبوس به صرفه نیست و در وقت هیچ صرفه جویی نمی شود، فقط از نظر اقتصادی کمی به صرفه است. نه خط ویژه ای نه ایستگاه مشخصی.
همان مسیری را که با ماشینهای شخصی می شود در 20 دقیقه طی کرد با اتوبوس حداقل یک ساعت به طول می کشد، آن هم برای مایی که خسته هستیم و دیگر نای ایستادن در اتوبوس و تکان خوردن های آنچنانی را نداریم در ضمن خانه ی ما هم چند صد متری با ایستگاه اتوبوس فاصله دارد البته اگر رانندگان رعایت کنند گله ای نمی ماند ولی گاهاً دیده میشود مسافر خارج از ایستگاه را سوار می کنند ولی مسافر را خارج از ایستگاه پیاده نمی کنند، اعتراض هم که می کنیم می گویند تاکسی که سوار نشده اید، اگر تاکسی نیست پس چرا خارج از ایستگاه سوار می کنند؟ از صندلی ها و سرمایی که در اتوبوس حکم فرماست دیگر چیزی نمی گویم خودتان می دانید که چگونه است.
ـ در تایید گفتم بله میدانم.
بعد از اتمام حرفهایش گفت: لطفا صدای ما را به گوش مسئولین شهری برسانید تا متوجه شوند مردم در چه وضعیتی هستند. بعد از تشکر از اینکه پای درد دلهایش نشستم خداحافظی کرد و رفت.
من هم به خودم گفتم چه موضوعی از این مهمتر و سپس شروع به نوشتن کردم با توجه به اینکه این مشکلات بارها برای خودم هم پیش آمده بود.
و در پایان نیز از مسئولین مربوطه می خواهم که به حال این مشکلات که مردم شریف و زحمت کش کرجی را می آزارد فکری عاجل بکنند تا کمتر در شهرمان شاهد مشکلاتی از این دست باشیم.
پی نوشت سردبیر: حمل و نقل عمومی بسیاری از شهرها بویژه کلانشهرهای کشور که کرج نیز از آنها مستثنی نیست خالی از اشکال نیست و شهروندان با مشکلات بسیاری در این رابطه دست به گریبانند، اما می بایست راه حل را جست و بر پیاده سازی آن ممارست بخرج داد. پس از سهمیه بندی بنزین فارغ از مباحث اقتصادی ملی و کلان در تایید آن مشکلات ترددی و بهره گیری شهروندان از ناوگان حمل و نقل عمومی و جابجایی های درون شهری که بخش قابل توجهی از آن نیز توسط مسافربرهای شخصی انجام می گرفت دچار مشکلاتی جدید گردیده است، احداث مترو که مسئولان نوید 5 سال آینده و بهره برداری از مترو داخل شهری کرج البته به شرط تامین اعتبارات را داده اند، افزون بر تعداد وسائط نقلیه عمومی و همسان با آن ارتقاء سطح کیفی نظارت بر سرویس دهی آن و بهره گیری بیشتر از ظرفیت های بخش خصوصی در این رابطه از عمده راهکارهای موجود است که میبایست بیشتر مورد توجه قرار گیرد.
