| بعضی ها هنوز نمی دانند نه همین لباس زیباست ... | |
با دادو بیداد از خانه خارج می شود وصدای مادر شنیده می شود که دارد نفرین می کند و مچه ای پول را به کوچه پرت می کند و می گوید: به خدا حرام است...
راه می افتد با دوستانش به مرکز خرید شهر می رود.به قیمتهای پشت ویترین نگاه می کند.شلوار جین 40هزار تومانی ، 30 هزار تومانی ، وکمترین اش 28 هزار تومانی . باید تصمیم بگیرد .هرجاکه می رود قیمت ها همین است. به هرحال همه جا مغازه هایی هست ، با رقم هایی عجیب و غریب و جوان هایی عجیب و غریب تر که دراین مراکز پرسه می زنند.
دسته دسته دختر و پسرهای جوان داخل مراکز خریدو فروشگاه ها می شوند و بسته های بزرگ سبز و آبی را به فروشنده های محترم تقدیم می کنند.به ازای این هفتاد – هشتاد هزار تومان یک جفت کفش یا یک بلوز فلان مارک خریده اند.
با بعضی از آنها صحبت می کنم.یکی از آنها درجواب این سوال که آیا سرکا می روی یا نه می گوید: من اهل کار و این جور حرف ها نیستم . فعلا دارم کلاس کنکور می روم شاید روزی دانشگاه قبول شوم و به آن چه می خواهم برسم . می گویم : با این پول می خواهی چه چیزی بخری ؟ می گوید : می خواهم با آن یک جفت کفش بخرم.می گویم : چه نوع کفشی ؟ کفشی که در نظر گرفته ام خارجی است و ضمانت 5 ساله دارد. البته یکی دوسال هم کار کند بد نست . دوستانم هم از این کفش ها دارند.می گویم پولش را از پدرت گرفتی ؟ بله از پدرم گرفتم هرکه خربزه می خورد پای لرزش هم می نشیند. وظیفه شان هست.حالا که مرا به دنیا آورده اند باید خرجم را بدهند . می گویم : پدرو مادرت چه کاره اند ؟ پدرم پزشک است و مادرم دبیر دبیرستان . درآمد آنها چقدر است ؟ مادرم که معلوم است اما پدرم نمی گوید چقدر درآمد دارد.
دورتر از این مغازه دختری پشت یکی از ویترین ها ایستاده و به اجناس آن نگاه می کند.یک بلوز پسرانه پسندیده وچهل و هشت هزار تومان قیمت آن است . حال برای چه کسی خریده برای بعد و اینطور که معلوم است به ما ربطی ندارد می گویم خب مبارک باشد . دلت آمد این همه پول برای این لباس دادی ؟ خب خارجی است و مارک دارد . قیمت این جور لباس ها همین است . من رودربایستی دارم و نمی توانم کمتر از این برای تولدش هدیه بخرم و...کار می کنی یا نه ؟ بله کار می کنم . دریک موسسه به عنوان منشی مشغول به کار هستم حقوقم بدک نیست . پول تو جیبی ام را تامین می کند. و البته خیلی از ماه ها کم می آورم که مجبورم از پدرو مادرم پول تو جیبی بگیرم.آن ها هم می دهند و حرفی نمی زنند. مگردختری به سن و سال شما خرج خانه و خانواده را نمی دهد چه خرجی دارد؟ بعضی ها با همین حقوق که شما می گویید تو جیبی است خرج یک خانواده را می دهند. درست است اما بعضی ها شاید بتوانند با نان خشک بسازند و با یک حقوق بخور و نمیر بسازند و به قول شما من که خرج یک خانوار را نمی دهم . با این پول با دوستانم به گردش می روم ، لباس می خرم و یا ...
به گشت و گذار در پاساژهای اطراف و مغازه ها ادامه می دهم . به ویترین ها نگاه می کنم و دراین فکرم که لامپهای نئون و این ویترین های شیک وسوسه کننده چه نقشی در قیمت این اجناس دارند؟ درمیان پرسه زدن های این جوانان سراپات شور ، دیدن مردی مسن و جا افتاده کمی متعجبم می کند. خصوصا وقتی او دسته های سبزو آبی اسکناس را به فروشنده می سپارد. از او می پرسم برای چه به این جا آمده اید ؟ « به دخترم قول داده بودم اگر درس بخواند و کنکور قبول شود تا دویست هزار تومان می تواند خرید داشته باشد . والبته چون رتبه خوب آورده و شهر خودمان قبول شده کمی بیشترمجاز به خرید است». خداحافظی می کنم و دور می شوم از دور به آنها نگاه می کنم . دختر هیجان زده از این مغازه به آن مغازه می رود و یا از پشت ویترین ها به اجناس نگاه می کند و آنها را به پدرش نشان می دهد. به خود می گویم : عجب هدیه ناقابلی.خداکند بد عادت نشود...
دورتر آریا و محسن کنار ویترین کفش فروشی بزرگ و معتبری ایستاده اند آریا به محسن نگفته است به قدر کافی پول همراه ندارد . به داخل مغازه می روند . آریا یکی یکی کفش ها را می پوشد و در می آورد. یکی را بهانه می آورد که خیلی نو باریک است ، از جنس آن یکی خوشش نمی آید، پاشنه آن یکی بلند است ، آن یکی کفی اش به درد نخور است و هزار جور بهانه دیگر.ولی بالاخره چی؟ باید تصمیم بگیرد . تا کی باید جلوی دوستش فیلم بازی کند .تاکی باید خودش را مثل آنها پول دار جا بزند.مگر پدرش چه کاره است ؟ چقدر حقوق می گیرد ؟ ماهی چند صد هزار تومان حقوق می گیرد و تا کی باید با پدرو مادرش چانه بزند مگر پدرش چه کاره است ؟ تا چند هزارتومان بیشتر پول کفش و لباس بگرید تا جلوی دوستانش کم نیاورد...
متوجه تردیدهایش می شوم و آرام می گویم چرا تنهایی خرید نیامدی؟ دوستانم همیشه با هم خرید می روند به خدا خودم هم راضی نیستم ولی چه کار می شود کرد؟ همه دوستانم با هم لباس می خرند واین طوری لباس می پوشند.اگر مثل آنها لباس نخرم و نپوشم جور دیگری با آدم رفتار می کنند آنها فکر نمی کنند تو چه کسی هستی و چطور فکر می کنی.اول به لباس هایت نگاه می کنند. از شغلش می پرسم می گوید: «دانشجو هستم.خلی دوست دارم کار کنم اما کو کار؟ کار کجا پیدا می شود ». قدم می زنم اکثر فروشنده ها جوان هایی خوش لباس و اکثرا قیافه های جذاب دارند یکی از مغازه دارها با تلفن حرف می زند . درمغازه گشتی می زنم و لباس ها را نگاه می کنم . قیمت چند لباس را می پرسم با بی حوصله گی جواب می دهد و دوباره مشغول صحبت با تلفن می شود گویا خریدار مهم نیست و فعلا شخص پشت خط برتری بیشتری دارد و صحبت هایشان تازه گل انداخته.قیمت ها هم همه سر به فلک گذاشته. هشتاد هزار تومان،صدهزار تومان،چهل و پنج هزار تومان ، صدوپنج هزار تومان و ....
وقتی سماجت بنده را در دانستن قیمت ها می بیند با شخص پشت خط خداحافظی می کند و می گوید بعدا زنگ بزن.
یک لباس را نشان می دهم قیمتش را می پرسم ، می گوید : نودوهشت هزار تومان.کارترک است. رنگ های دیگر و مدل های دیگر از این جنس داریم . می توانید در ژورنال نگاه کنید.به لباس هایش نگه می کنم .روی هم رفته صدو بیست،سی هزار تومان می ارزد.بماند که به قول یکی از دوستان ژل ازموهایش می چکید و چطور موهایش این طور رو به بالا و خشک ایستاده . می پرسم چرا بیشتر فروشنده ها این طوری لباس می پوشند ؟ «من چون فروشنده ام باید از اجناس مغازه خودم استفاده کنم که مشتری ها مرا هم با این لباس ها ببینند و به قولی نقش مانکن هم بازی می کنیم . برای خریدارها هم خیلی مهم است که فروشنده و صاحب مغازه از اجناس خود استفاده کند چرا که فکر می کند هر لباس و یا کفشی که فروشنده می پوشد حتما جنس خوبی است که البته ما هم سعی می کنیم حتی برای خودمان هم شده از اجناس خوب استفاده کنیم که درعین حال شیک باشد».
چند پسر جوان وارد مغازه می شوند و یک شلوار انتخاب می کنند و پولش را می پردازند.شلوار مزبور دارای چندین جیب برجسته بر روی پاچه ها و کنار زانوهاست. باتعجب می پرسم آیا مدرسه پوشیدن این نوع لباس ها را ایراد نمی گیرد؟ می گوید:« ما به مدرسه غیرانتفاعی می رویم.در این نوع مدرسه ها به لباس و مو و این جور چیزها گیر نمی دهند. ما آزادیم هر لباسی بپوشیم . از شغل پدرش می پرسم . می گوید: کارمند است .می گویم پس چرا لباسی با این قیمت انتخاب می کنی؟ آیا با بودجه خانواده شما سازگار است ؟ میگوید : نه ولی ناچارم باید مثل بقیه بگردم و لباس بپوشم آنها هم خودشان می دانند.دلم می گیرد.ای کاش می توانستم ازتمام مراکز خرید ، پاساژها و فروشگاه ها بنویسم . ازتمام فروشنده ها و خریدارها بگویم از تمام قیمت ها و بگویم آخر چرا؟!
روی شیشه اکثر مغازه ها نوشته «حراج» به یکی از این حراجی ها که شلوغ تر از دیگر حراجی هاست می روم.به قیمت هنگاه می کنم.چهل هزار تومان،پنجاه هزار تومان ،نود هزار تومان و...بازهم دلم می گیرد.
تب خرید لباس های گران قیمت و رسیدن بیش از اندازه به سرو وضع تا آنجا که مربوط به قشر مرفه جامعه است ،اگر چه ناشایست به نظر می رسد اما فکر می کنم خطر آفرین نیست.این اتفاق زمانی ناگوار و خطر آفرین است که افراد دیگر با درآمدهای اندک به این نتیجه برسند که برای ابراز وجود در محدوده پیرامون خود باید توجهی ویژه به سرو وضع خود کنند. نتیجه گیری دشواری نیست که بدانیم نخستین قدم برای رسیدن به چنین شرایطی داشتن پول کافی است.
اما پول کافی برای جوانانی که خانواده های فقیر یا کم درآمدی دارند از کجا تهیه می شود و بر پدرو مادر این جوانان چه می گذرد...
آمنه شکوهی
منبع خبر کرج ما | فرستاده شده توسط Admin
سه شنبه,29 آذر 1384
(بار خوانده شده است:255)   | آرشيو |
|
|
|
|
نحوه گزینش افراد در شوراهای حل اختلاف باید مورد بازنگری قرار گیرد...
